biz
insanlar olarak büyütmeyi çok seviyoruz.elimizdeki her şey bir an önce büyüsün diye acele ediyoruz.ektiğimiz çiçek, yaptığımız çocuk, yaşadığımız ilişki…sahip olduğumuz ne varsa.
ama bir şeyi unutuyoruz.
hevesle büyütmeye çalıştığımız her şeyin büyüsü bozuluyor.
fark ettiğimizde ise artık çok geç kalmış oluyoruz.
çünkü hızla büyümesini istediğimiz her şey göz açıp kapayıncaya kadar yaşlanıp ölüyor.
27 Jul 2010 / 44 notes